8 Μάρτη: Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

ΕΝΩΣΗ  ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ  ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ  ΕΛΛΑΔΟΣ 

      Ιουλιανού 28 ,10433 Αθήνα  , 6^ος  όροφος

Τηλ. 2108817730  Φαξ 2108817784

www.eeke.gr , info@eeke.gr

http://www.eeke.gr/Details.cfm?&recordID=580

Είναι γεγονός πως μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα η γυναικεία υπόσταση και οι ρόλοι που απορρέουν από αυτή περιστρέφονται από την οικογένεια και τις υποχρεώσεις προς αυτήν. Είτε ως εργαζόμενη εντός σπιτιού, είτε σε οικογενειακές επιχειρήσεις ή χωράφια, η γυναίκα εκτός από μητέρα και σύζυγος είναι ενεργότατο μέλος της παραγωγικής διαδικασίας μη αμειβόμενο, γεγονός που ενισχύει την οικονομική της εξάρτηση από την υπόλοιπη οικογένεια, κυρίως, από τον σύζυγο, τον πατέρα ή και τον αδελφό της.

Η θέση της γυναίκας με το πέρασμα του χρόνου άλλαξε. Σήμερα, έχει κατακτήσει πολλά: Σπουδάζει, ψηφίζει, εργάζεται, ο γάμος δεν αποτελεί πλέον στόχο ή κοινωνικοοικονομική διέξοδο - αντιθέτως προχωρά στη δημιουργία οικογένειας σε μεγαλύτερη ηλικία, έχοντας κατακτήσει την οικονομική της ανεξαρτησία και την επαγγελματική καταξίωση. 

Ωστόσο η οικονομική κρίση έχει καταστήσει τη γυναίκα ακόμη πιο ευάλωτη στις προκλήσεις αλλά και τα προβλήματα της καθημερινότητας. Δικαιώματα και κατακτήσεις ετών κάθε άλλο παρά δεδομένα θεωρούνται σήμερα καθώς οι γυναίκες είναι από τις πρώτες που πλήττονται από τις συνέπειες της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Και παρόλο που μιλάμε για ανθρώπους, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι με τις γυναίκες: Υψηλά ποσοστά ανεργίας σε νεαρές κυρίως γυναίκες, αμέτρητες απολύσεις κοντά στις ηλικίες συνταξιοδότησης, ολοένα αυξανόμενο πλήθος γυναικών που παραμένουν στην πατρική εστία και τέλος τα υψηλά ποσοστά υπογεννητικότητας.

Η γυναίκα αποδυναμώνεται σε όλο το φάσμα των ιδιοτήτων της καθώς πλήττεται σε επίπεδο εργασίας και καθημερινής επιβίωσης ιδίως αν είναι και μητέρα. Κατά συνέπεια, γυναικείες διεκδικήσεις του παρελθόντος γίνονται όλο και πιο επιτακτικές και συνάμα πιο διαχρονικές από ποτέ. Το αυτονόητο δικαίωμα στην εκπαίδευση - εργασία - οικογένεια, η αξιοπρεπής διαβίωση και οι κοινωνικές παροχές είναι κεκτημένα που σήμερα όσο ποτέ άλλοτε αποτελούν ζωτική ανάγκη και διεκδίκηση για όλες τις γυναίκες.  

Πρέπει βεβαίως να επισημανθεί ένα παράδοξο:

Πώς είναι δυνατόν η θέση της γυναίκας στην οικονομική δραστηριότητα να περιορίζεται, ενώ είναι γνωστό, ότι οι αμοιβές της γυναικείας μισθωτής εργασίας είναι μικρότερες από τις ανδρικές, αντίστοιχων προσόντων και εμπειρίας.

Το παράδοξο αυτό επιλύεται, από το κυρίαρχο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, το οποίο επιδιώκει την επιστροφή της γυναίκας στο σπίτι και τον περιορισμό της στο «κοινωνικό» καθήκον της τεκνοποίησης. 

Με τον τρόπο αυτό το νεοφιλελεύθερο δόγμα, προσπαθεί να πετύχει, τόσο τη μείωση της ανεργίας (αφού οι γυναίκες εγκαταλείπουν εκόντως ακόντως την αγορά εργασίας) και ανατάσσεται το τραυματισμένο συνταξιοδοτικό σύστημα μέσω της μείωσης του πλήθους των συνταξιούχων.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι μας, ότι μέσω της εφαρμογής του δόγματος του νεοφιλελευθερισμού, οι πραγματικοί μισθοί και οι συντάξεις που αντιστοιχούν στην οικογένεια, ως βασικού κυττάρου της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, μειώνονται.

Κατά συνέπεια, η δυναμική επιστροφή της γυναίκας στην αγορά εργασίας, δεν είναι μόνο ένα ζήτημα βιοτικού επιπέδου της οικογένειας, αλλά ένα βασικό αίτημα ολόκληρου του κόσμου της εργασίας.